Sachi Amma stopped competing after he won the World Cup in 2014. Next year he reached his goal to do ten routes 9a or harder. In 2016, he has slowly been shifting again and just stopped doing hard routes after a 9a+ in Flatanger this summer. (c) Sam Bié above Leonidio.

"I can not find any value to be a better person by comparing myself with other climbers. That is why I stopped competing and climbing hard routes. Why do I need to be better than the others? I my case, I had strong beliefs that I am the tiniest concept of myself. I needed to cover this weakness by doing amazing things (winning comps or climbing hard) but I noticed that you will never be satisfied by being better than the others. Because the essential problems are just covered and they are still there.

Please do not misunderstand that this way of thinking applies to all people. I think competition is very good way to learn yourself (And I know that lots of my friends who compete do it not just for winning....) I am pretty sure that comparing with others never gives you the real happiness.

So what is your goal now? (10 seconds of silence) I do not know... I am in the maze of my life. Today the image of climbing, specially media's focus, is mostly about power, strong or crazy. It is masculine. But my point of view, human has a feminine side too which is like smooth or beautiful. If the balance of climbing becomes more feminine, it will be beautiful! But this new vision came to me after stop pushing myself and it is still an undeveloped area for me.

And another vision is to createa place where climbers can show there passion and spirit, specially in Japan. There are not so many slideshows or film festival in Japan. I hope people who loves climbing (even if they are not strong) stands up more. I just want to get more ideas to enjoy and expand the potential of climbing.

Could not Tokyo Olympics become a motivator for fame and sponsors again? I have thought about this a lot and first I did hesitate but, no. This huge topic let me think what I really want to do and it was not Olympics.

So what is the next plan? I keep asking myself this all the time as I asked myself, "Why am I doing this?", when I was competitive... (10 seconds of silence)I will go to Spain for three weeks in December. But I do not know what I will climb. But I believe if I just keep being myself, life goes where I want to go!

Black Friday víkend na EpicTV Obchode! Ponúkajú parádne zľavy na veľké množstvo oblečenia a vybavenia z outletu, dostupné budú medzi 25. a 28. novembrom.

Muriel Sarkany, jedna z najlepších súťažných lezkýň histórie, preliezla 50 metrové vytrvalostné monštrum La Rubia 8c+ vo Villanueva del Rosario. Pred tromi rokmi vo veku 39 rokov vyliezla táto 153 cm vysoká belgičanka svoje prvé 9a, Punt X v Gorges du Loup. V období 1997 až 2004 stála Muriel na stupni víťazom päťkrát a zvyšné tri raz skončila druhá! (c) Julie Sprooten "Cestu som nacvičovala už v Apríli počas dvoch týždňov, až dokým kompletne nezatiekla a najbližšie som sa vrátila iba pred týždňom. Počas nasledujúceho mesiaca by som rada využila dobrú formu na prelezenie ďalších projektov, no uvidíme, aká bude predpoveď! V posledných dňoch tu dosť pršalo a bola zima, iba 7 stupňov. Po cca 35-40 minútach lezenia som mala pocit, že mi nohy zamrzli a vôbec som ich necítila. Bola to celkom brutalita."

Alex Puccio has had a busy week taking down four 8A's including Lethal Design 8A (+) in Red Rocks."6-8 tries in total. Had to try the top out first because I was a bit scared." The runner-up in Bouldering World Championship 2014 has also flashed Americana Exotica 7C+. (c) James Lucas

The hardest Mannequin Challenge ever! Bügeleisen Sit - Jakob Schubert from Frischluft on Vimeo.

Sachi Amma 2014 Dünya Kupası'nı kazandıktan sonra yarışmayı bıraktı. Sonraki yıl 10 tane 9a veya daha zor rota çıkma hedefine ulaştı. 2016'da tekrar bir değişikliğe gitti ve Flatanger'daki 9a+ çıkışından sonra zor rota çıkmayı bıraktı. (c) Sam Bié "Kendimi diğer tırmanışçılarla kıyaslamada beni daha iyi bir insan kılacak bir değer göremiyorum. Yarışmayı ve zor çıkışları bırakmamın sebebi bu. Neden diğerlerinden daha iyi olmaya ihtiyacım var? Kendi benliğimin çok az bir kısmının farkında olduğuma ve bu zafımı örtmek için yarışma kazanmak ve zor rotalar çıkmak gibi inanılmaz şeyler yapma peşinden koştuğuma inanıyorum. Son tahlilde ise anladım ki başkalarından daha iyi olmak asla tatmin edici olmayacak çünkü hayati sorunlar örtülmüş olarak var olmaya devam edecek. Beni yanlış anlamayın bu dediğim herkes için geçerli değil. Yarışmak da kendiniz hakkında bir şeyler öğrenmenize sebep olabilir ki bir çok arkadaşım kazanmak için yarışmıyor. Ancak şundan eminim ki kendini başkalarıyla kıyaslamak mutluluk getirmez. Peki şimdiki hedefin nedir? (10 saniye sessizlik) Bilmiyorum... Kendi yaşamımın çıkmazı içerisindeyim. Bugün tırmanış imgesi, özellikle basının ilgisi daha güçlü, daha çılgın olanla birlikte. Bu çok erkeksi ve benim fikrimce insanın bir de güzelliği arayan kadınsı yanı var. Bence tırmanışın bu yönde gelişmesine ihtiyaç var. Bu düşünceler kendimi daha zor çıkışlar için zorlamayı bıraktıktan sonra bana geldi ve hala gelişime ihtiyaç duyuyor. Bir başka konu da özellikle Japonya'da tırmanışçıların tutkularını ve ruhunu yansıtacak mekanların eksikliği. Bizde çok fazla festival ya da film gösterimi yok. Umarım çok güçlü olmasalar da tırmanışı seven insanlar ayağa kalkar ve tırmanışın potansiyeline ve gelişmesine katkıda bulunurlar. Tokyo Olimpiyatları yeni bir motivasyon olmayacak mı? Bu konuda çok düşündüm ancak hayır. Gerçekten ne yapmak istediğimle ilgiliyim ve bu Olimpiyat değil. Sonraki plan ne o zaman? Ben de kendime hunu sorup duruyorum, "Ne yapacağım?", yarışırken...... 3 haftalığına İspanya'ya gidiyorum Aralık'ta. Fakat ne tırmanacağımı bilmiyorum. Yine de inanıyorum ki kendim olmaya devam edersem hayat da benim gittiğim yere gelecek.

On My Doorstep - Peak District Climbing from Ben Norman on Vimeo.